E-pocztówki

Zobacz galerie z: Biegi przełajowe Chodel

Jeżów

opublikowano: 2006-08-03 00:00:00
W Krakowie dnia 11 III 1406 roku król Władysław Jagiełło potwierdził nadanie wsi Bybła. Wśród świadków wystawienia tego dokumentu wymienia się między innymi Michała z Jeżowa z ziemi lubelskiej (Michaele de Iezow Lublinensi).
W ziemi lubelskiej nie ma więcej wsi o tej nazwy, więc można przyjąć, że zapis odnosi się do tego Jeżowa. Michał z Jeżowa nigdy więcej już nie pojawił się w żadnych źródłach pisanych. Natomiast od 1447 roku Jeżów wymienia się już jako własność biskupów krakowskich. Być może następcy Michała sprzedali tą wieś biskupom. Biskupi krakowscy posiadali tą wieś zapewne już nieco wcześniej i wystarali się dla niej o nadanie prawa niemieckiego, ponieważ już z 1436 roku pochodzi zapis o wójcie tej wsi Wiesławie (Wyszko ) Gałka. W drugiej połowie XV wieku wójtem był Stanisław Gałka.
Na początku XVI wieku była to już całkiem spora osada, licząca 4 łany ziemi uprawnej. W XVI wieku Jeżów został kupiony przez Maciejowskich dziedziców Chodla i wraz z tymi dobrami w końcu XVI wieku stał się częścią uposażenia jezuitów lubelskich.
Na początku XVII wieku ziemia należąca do kmieci została im odebrana i zamieniona na folwark. Taki zabieg był korzystny dla zakonników, ponieważ nie płacono podatków od ziemi folwarcznej. Spis podatkowy z 1626 roku przekazuje, że zapłacono tu tylko podatek od „ubogiej komornicy”. Jest też zapis „A że role obrócone na folwark, czego przeszłemi kwitami dowiedziono, przeto od nich nie płacą”. Z niewiadomych przyczyn Jeżów podczas spisu został umieszczony w parafii opolskiej zamiast chodelskiej (ratoszyńskiej).
Był to folwark jezuicki i w czasie wojen ze Szwecją zapewne został zniszczony. W folwarku nie mieszkali ludzie na stałe i tym można tłumaczyć fakt braku tej miejscowości w spisach podatków pogłównych w drugiej połowie XVII wieku, po prostu nikt tu nie mieszkał. Dopiero w drugiej połowie XVIII wieku Jeżów znowu stał się zamieszkałą miejscowością. W 1787 roku w tej wsi naliczono 82 mieszkańców. Dużą część społeczności stanowili Żydzi (25 osób).
Po kasacji zakonu jezuitów w 1773 roku dobra chodelskie, w skład których wchodził Jeżów, przeszły na własność Teodora Szydłowieckiego i jego syna Adama Szydłowieckiego. W 1783 roku dobra chodelskie należały do Ignacego Witosławskiego, a następnie do jego spadkobierców.
Na początku XIX wieku liczba ludności Jeżowa znowu drastycznie spadła. W tej wsi w 1827 roku było zaledwie 5 domów i 30 mieszkańców.
Po 1842 roku dobra chodelskie często zmieniały właścicieli. Dziedziczyli tu: hrabia Aleksander Łączyński, Maksymilian Krajewski, Klemens Kocowski i inni. W 1889 roku kupił te dobra Ludwik Nowakowski. W tym czasie folwark Jeżów liczył 478 mórg, a majątek Jeżów oddzielono od dóbr Chodel-Ratoszyn.
W 1921 w Jeżowie było 18 domów i 120 mieszkańców. Obok wsi istniał folwark Jeżów liczący 4 domy i 67 mieszkańców. Właścicielem ziemskim był Henryk Nowakowski posiadający 262 ha ziemi.

(WOLA JEŻOWSKA)

W połowie XV wieku powstała w pobliżu Jeżowa osada o nazwie Wola Jeżowska. Wymienia ją Jan Długosz. Ostatnia informacja o niej pochodzi z 1603 roku. Zaginęła w tym czasie wraz z rozwojem Chodla.

Filtruj:

X